Jamie net geboren
Kinderen

Mijn bevallingsverhaal: schouderdystocie #Jamie

Jamie twee weken oud!

Jamie twee weken oud!

Het is inmiddels alweer dik drie jaar geleden dat ik ben bevallen van Jamie, maar eigenlijk is het wel eens goed om daar naar terug te kijken. Hoe de bevalling eigenlijk volgens het boekje leek te gaan, bleek dit later helaas niet het geval. De bevalling werd heftiger dan dat ik mij vooraf had voorgesteld.

Het begon allemaal op 28 juli 2012 om half 10 in de ochtend. Ik was toen 39 weken en 6 dagen zwanger en wilde naar de kermis toe! Naar de kermis denk je dan? Maar ja, dat was het idee! Wij hebben een stacaravan op de camping in Holten en gaan daar elk jaar naar de kermis. Ik voelde me goed, had de avond hiervoor nog in de bioscoop gezeten, en had dus niet het gevoel dat Jamie al zou komen. Totdat ik dus uit bed stapte om naar de wc te gaan. Na slechts twee stappen stelde ik mezelf serieus de vraag: ‘Plas ik hier nu in mijn broek of zijn mijn vliezen net gebroken?’. Ik belde toch maar even de verloskundige 😉

Ongeveer een uur later wist ik wel zeker dat het mijn vliezen waren geweest, de weeën kwamen langzaam op gang. Eigenlijk waren ze eerst nog vrij goed te doen, ik liep wat door het huis, hing wat op het bed en het ging allemaal wel best. Toen de weeën heftiger werden kwam toevallig de verloskundige om te checken hoe het ervoor stond, 3 cm ontsluiting, ze raadde me aan om onder de douche te gaan zitten dit zou de pijn wat verzachten. Ongeveer twee uur later kwam ze terug om te kijken hoe het ging. Ik bleek op 6 cm te zitten en de verloskundige zei nog: ‘Als je wil kan je ook prima thuis bevallen’. Maar vooraf had ik al besloten dat ik dat niet wilde, misschien was het een voorgevoel, maar het leek mij veiliger in het ziekenhuis. Dus daar gingen we….

Ik slenterde het apartement uit naar buiten. We woonden toen nog boven een Albert Heijn, dus ik had genoeg bekijks toen ik buiten nog wat weeën stond weg te puffen. Eenmaal in de auto werd het er niet beter op, wat een ellende met weeën in de auto. Het was een kwartier rijden en het remmen en weer wegrijden was echt zwaar irritant! Toen we aankwamen ben ik in bed gaan liggen en sindsdien ben ik één geweest met de rand van het bed. Mijn moeder en schoonmoeder arriveerden en ik kan me nog vaag herinneren dat ik ze heb zien zitten. Maar ik was in mijn eigen wereld, de wereld waarin ik de pijn aan het verdrijven was 😉

De pijn werd naar mijn idee op een gegeven moment niet meer te houden, ik vroeg om pijnstilling. Hoewel ik van te voren had bedacht dit niet te doen. Maar goed, ik kreeg het ook helemaal niet want ik was qua ontsluiting al te ver. Onder de douche dus maar weer! Al hielp dat op dat moment al voor geen meter meer. Ik belandde uiteindelijk weer in bed maar de ontsluiting vorderde niet. Ik moest maar op mijn zij gaan liggen, dit zou helpen? Nou, ik kan je vertellen het hielp alleen maar in de zin van meer pijn! Dat was één van de weinige momenten dat ik wel de drang voelde om iemand uit te schelden!

Maar toen, de ontsluiting vorderde niet en uiteindelijk bleek de hartslag van Jamie terug te lopen. Zonder volledige ontsluiting of persweeën moest ik ineens beginnen te persen. Nou oké dacht ik, als die pijn maar over gaat doe ik gewoon alles wat jullie zeggen. Het schoot alleen niet op, ik deed alles wat ze zeiden, maar het ging niet. Jamie zijn hoofdje was inmiddels geboren, maar de rest kwam niet. En toen kwamen alle toeters en bellen, binnen no time stond mijn bed vol met allemaal ziekenhuis personeel. Voor mij ging alles zo snel dat ik maar deed wat ze zeiden (wat moet je anders). Ik snapte alle ophef niet, kreeg alleen mee dat het allemaal niet heel goed ging.

Jamie moest ook even bijkomen!

Jamie moest ook even bijkomen!

Ik zat uiteindelijk op handen en voeten met het hoofdje van Jamie wat al geboren was. Wat bleek nou het probleem, zijn schouder zat vast achter mijn schaambeen. Dit verklaarde waarom het persen weinig uithaalden. Toen ik dus op handen en knieën zat, werd alles uit de kast gehaald en uiteindelijk na flink wat knippen en trekken kwam er een vrij blauwe Jamie tevoorschijn. Hij werd meteen naar een andere kamer gebracht en Mike ging met hem mee. Ik werd weer normaal op bed gelegd en tegelijkertijd begon Jamie te huilen. Pas toen kon ik alles loslaten, hij huilde, hij deed het! Binnen twee minuten lag hij dan ook eindelijk op mijn borst en ik was zijn trotse mama!

Mocht je denken waar was Mike in dit verhaal? Die heeft mij op alle momenten dat ik nog niet in mijn eigen wereld was hartstikke goed bijgestaan. Maar eenmaal in mijn eigen wereld heeft hij zo ongeveer alleen tegen mijn rug aangekeken 😉 En ook met Jamie ging het uiteindelijk vrij snel weer goed. Hij heeft ongeveer een week zijn linkerarm niet kunnen gebruiken, maar heeft nu nergens last meer van!

Jamie net geboren

Ons mooie kereltje!

Ik ben wel benieuwd of er lezers zijn die een zelfde soort bevalling hebben meegemaakt?

Dit artikel heeft 17 reacties

  1. Melissa

    Heftig zo op het laatst! Op het moment dat je denkt dat er niets meer mis kan gaan, gebeurd er toch nog vanalles!
    Ik heb een tijdje geleden ook mijn bevallingsverhaal opgeschreven 🙂 als je het wil lezen, stuur je mailadres dan ff in de fb chat, dan mail ik hem even door straks 🙂

  2. Marguerita

    Wow heftig joh, gelukkig een goede afloop!
    Marguerita onlangs geplaatst…“Mag ik Poppendjol kijken?”My Profile

  3. Romy

    Wauw, dat klinkt heftig zeg. Mijn bevalling verliep heel anders maar heb ik ook als erg indrukwekkend ervaren. Ik sloot me net als jij ook helemaal af voor mijn omgeving tijdens het opvangen van de weeen.

  4. Pingback: Mijn bevallingsverhaal: Ingeleid #Fenna - SoMama

  5. Pingback: Wat je als moeder niet wilt meemaken... - SoMama

  6. Pingback: Consultatiebureau & Consternatiebureau! – SoMama

  7. Pingback: Mijn eerste zwangerschap #Jamie – SoMama

  8. Liess

    Wat duren die 2 minuten vreselijk lang dan hè 🙁

  9. Pingback: Wie is Fenna eigenlijk? – SoMama

  10. Pingback: Met de billen bloot: wat je nog niet over mij wist! – SoMama

  11. Pingback: Het leed dat hormonale anticonceptie heet! – SoMama

  12. Pingback: Die eerste keer alleen met een baby. Help?! – SoMama

  13. Pingback: Waarom ik persé in het ziekenhuis wilde bevallen! – SoMama

  14. Pingback: Wat doet het krijgen van kinderen met je relatie? - SoMama

  15. Pingback: Hieperdepiep Hoera, Jamie 4 jaar! - SoMama

  16. Pingback: Wie was er bij jullie bevalling? - SoMama

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

CommentLuv badge

Meer in Kinderen, Persoonlijk
Flashback Monday #7 – Het speelfestijn

Zo, leuk dat je Flashback Monday deel 7 komt lezen! Deze week stond eigenlijk in het tekenen van spelen, spelen...

Sluiten