Kinderen

Mama, ik mis je zo!

Dit artikel is ook verschenen op de blog van Kinddeals! Wees niet bang, het is wel door mij geschreven! Alle artikelen die daar op maandag verschijnen, vind je hier op woensdag terug. Veel lees plezier!!

Het is inmiddels alweer ruim een jaar geleden dat Jamie voor het eerst naar de peuterspeelschool ging. Het grappige is wel, dat ik het mij uiteraard als de dag van gisteren kan herinneren, maar dat ik ook regelmatig weer met het ‘loslaten’ gevoel wordt geconfronteerd. Het was natuurlijk een verschrikkelijke dag voor mama, je kind achterlaten op een vreemde plek met op dat moment nog vreemde mensen. Maar hetzelfde gevoel gold voor Jamie.

Jamie naar de peuterspeelschoolIk weet nog heel goed dat ik op Facebook een bericht plaatste: ‘Hee, tas waar ga je met mijn kind naar toe?’. Dat was eigenlijk om even lacherig te doen om het gevoel ‘Ik wil mijn kind niet wegbrengen’ maar wat verder weg te stoppen. We hadden natuurlijk samen het besluit genomen om Jamie één ochtend per week naar de peuterspeelschool te brengen, maar dat maakt het er niet makkelijker op. Jamie keek in eerste instantie zijn ogen uit, vond het allemaal pracht. Totdat het moment kwam dat ik aanstalten maakte om naar huis te gaan.

Langzaam aan begonnen de tranen bij Jamie te vloeien, mama mocht niet weg! De juf nam Jamie over en begon hem te troosten en af te leiden, ondertussen strompelde ik met een brok in mijn keel naar buiten. Het heeft echt een aantal weken geduurd voordat hij stopte met huilen. Hij besloot echter om over te stappen op een andere manier om het mama lastig te maken ;). Hij ging aan mijn benen hangen, zodat ik geen stap meer kon verzetten, hij keek mij heel zielig aan en ga maar door!

Gelukkig was daar het ‘zwaairaam’. Een raam waar alle kinderen naar de ouders mogen zwaaien om afscheid te nemen. Dit is voor ons echt een prachtoplossing, ik breng Jamie weg, speel even 10 minuten met hem, plaats hem bij het raam (samen met de juf) en pak mijn fiets en fiets langs. Jamie zwaait en is daarna op zijn gemakt en doet gezellig mee in de groep. Dus eind goed al goed denk je dan, toch besluit Jamie om toch nog even op mama’s gevoel in te spelen, hij moet toch altijd nog even roepen: ‘Maar mama, ik mis je zo!’.

Niet alleen op de peuterspeelschool maar ook bij de gastouder is dit een vast ritueel aan het worden. En ik zit nog steeds het in de fase dat ik hem het liefst weer meeneem, ondanks dat ik dondersgoed weet dat hij zich prima vermaakt en naar zijn zin heeft waar hij ook is. Zou hij het door hebben dat hij mama hier zo mee kan hebben? Je zou hem eigenlijk eens moeten zien, hangend aan mijn been en fluisterend ‘Mama, ik mis je zo!’. 😉

Hebben jullie kinderen dit ook? Spelen ze ook (onbewust) in op jullie gevoel?

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

CommentLuv badge

Meer in Kinderen
Het moederschap: wat ik heb geleerd!

De positieve zwangerschapstest, hier is waar het eigenlijk al begon. Langzaam komt dan het besef dat je moeder gaat worden....

Sluiten