Geboorte Fenna
Kinderen

Mijn tweede zwangerschap #Fenna

Na de geboorte van Jamie heb ik heel lang geroepen dat het echt nog wel even zou duren voordat wij eventueel wilde proberen om nog een keertje zwanger te raken. Ik was echt heel stellig, totdat dit op de eerste verjaardag van Jamie echt helemaal om sloeg. Wat het was, ik heb geen idee, maar ik zag het ineens weer helemaal zitten. Nog zo’n prachtig wondertje, een broertje of een zusje voor Jamie! Ik besprak het met Mike en een maand later besloten wij er weer voor te gaan. Ik was al gestopt met de pil, aangezien de hormonale anticonceptie niet voor mij is weggelegd, dus niks stond ons in de weg. Hoe gelukkig waren wij toen wij een maand later al een positieve test in onze handen hadden.

Vrijdag de dertiende, help!
Dit keer zou het geen zomerkindje worden, maar een lente kindje. Toen de verloskundige tijdens de echo vroeg of we bijgelovig waren, dacht ik heel even ‘huh wat?’ totdat ze vertelde dat ik op vrijdag de dertiende was uitgerekend. Gelukkig was ik totaal niet bijgelovig, dus vrijdag de dertiende 2014 zou het worden. Helaas bleek het toch wel een beetje een ongelukkige zwangerschap te worden, maar wist ik toen veel!

Het eerste trimester
Het eerste trimester deed mij al snel weer herinneren aan het feit waarom ik een hele tijd überhaupt niet meer aan zwanger zijn wilde denken. Die verdomde misselijkheid kwam al snel weer om de hoek kijken. Elke ochtend stond ik de wc-pot te knuffelen, helaas was Jamie zijn kamer in die tijd precies de aangrenzende kamer. Dus mama aan het overgeven en Jamie aan het krijsen, wat waren dat verschrikkelijke ochtenden. Manlief was altijd al aan het werk, dus ik moest het toch zelf zien te redden. Vrij snel kreeg ik gelukkig weer medicatie tegen de misselijkheid, dat hielp deels. Het eerste trimester was ik ook erg vermoeid, maar toen na 11 weken de misselijkheid langzaamaan verdween toen voelde ik mij al een stuk fitter!

Het tweede trimester
Het tweede trimester begon fijn, totdat ik een blaasontsteking kreeg gevolgd door de griep. En helaas ben je als je zwanger bent nou eenmaal kwetsbaar voor dit soort dingen, maar het was echt een hele barre tocht om hier weer bovenop te komen. Door de griep kon ik niks meer, ik was futloos, had nergens de kracht voor en lag alleen maar op bed. Slikte op advies van de verloskundige 8 paracetamol op een dag, maar het deed niks. De misselijkheid kwam terug en ik kwam in een negatieve spiraal terecht. Als ik at gooide ik alles eruit, als ik niet at werd ik kotsmisselijk en ga zo maar door. Ik verloor in 1,5 week zo’n 6 kilo en kwam uiteindelijk bij een diëtiste terecht. En uiteraard niet om af te vallen maar om aan te komen, door die nare Nutridrankjes te drinken! Het heeft bijna heel december geduurd voordat ik weer op de been was. Lichamelijk was het ellendig maar ook geestelijk, wat voelde ik mij schuldig tegenover Jamie en manlief. Het nieuwe jaar begon gelukkig beter, ik kon weer aan het werk en kreeg mijn oude leventje weer een beetje terug.

Helaas duurde dit maar anderhalve week, toen begon ik last te krijgen van mijn bekken. Al heel snel kwam ik thuis te zitten, werkte ik wat vanuit huis en bezocht ik een bekkentherapeut. Vanaf week 20 lukte werken eigenlijk nog amper. Ik mocht een kwartiertje zitten en moest dat afwisselen door een kwartiertje liggen. Je kan je vast voorstellen dat werken op die manier niet echt op schoot.

Zwangerschap Fenna

Het derde trimester
Het derde trimester werd niet beter, het werd eigenlijk alleen maar zwaarder. Ik kocht een bekkenband om toch af en toe de deur nog eens uit te komen, maar alleen al de auto in stappen werd gewoon enorm zwaar en pijnlijk. En aangezien ik Jamie ook nog had rondlopen stak ik liever daar de energie in die ik had, hij moest tenslotte ook verzorgd worden. De bekkentherapeut gaf na een tijdje aan dat ik het maar thuis bij oefeningen moest houden, de rit daar naar toe was inmiddels nogal zwaar en de behandelingen konden daar niet meer tegenop. Langzaam aan begon ik mij ook druk te maken over de komende bevalling. Hoe ging ik dat doen, hoe ging ik een kleintje op de wereld zetten met die pijn in mijn bekken. En erger nog, wat als ook deze kleine vast kwam te zitten. Jamie was tenslotte met schouderdystocie geboren en dat was absoluut geen fijne bevalling! De verloskundige begreep dit volkomen en ik werd doorgestuurd naar het ziekenhuis voor een groei echo en een gesprek met een gynaecoloog. De gynaecoloog besloot dat inleiden het verstandigst was en zag ook in dat dit niet heel lang meer uitgesteld kon worden. Een week later was de dag daar, het zou in ieder geval niet vrijdag de dertiende worden!

4 juni 2014
Op 4 juni mocht ik mij om 6 uur melden in het ziekenhuis, om 7 uur ging ik aan de weeënopwekkers, de fotograaf die de bevalling kwam fotograferen kwam toen ook binnen lopen en na een vrije snelle bevalling had ik om 09:50 uur de kleine Fenna op mijn buik liggen! Fenna had ik meteen op mijn buik liggen, dit was bij Jamie niet het geval, manlief mocht de navelstreng door knippen en die helse zwangerschap was het allemaal waard op dat moment.

Zwangerschap Fenna

Achteraf denk ik af en toe toch, die vrijdag de dertiende, heeft het toch meegespeeld? Want zoals je kunt merken kan ik alleen maar klagen over deze zwangerschap. Hij was zwaar, soms zelfs hels en ik vond er niks aan. Natuurlijk heb ik ook genoten van de groeiende buik, de echo’s en de eerste schopjes, maar dat was het dan ook. Zwanger zijn is voor mij niet weggelegd, hoe hebben jullie zwanger zijn ervaren?

Dit artikel heeft 10 reacties

  1. Nicole

    Wat rot zeg! Dat enorme overgeven lijkt me echt verschrikkelijk. Ik geloof alleen niet dat dat met vrijdag de 13e te maken heeft hoor. Dat is gewoon een verzonnen iets.

  2. Angela - Mama met passie

    Jeetje wat rot zeg. Ik snap dat je het zwaar vond en er soms niets aan vond. Het lijkt me heel anders om zwanger te zijn als er nog een kindje rondloopt. Wil nog wel even zeggen dat je een prachtige buik had! Hier de eerste 16 weken misselijk en vaak in de avond overgeven, koken was ook drama, maar lang niet zo erg als bij jou hoor. Tot aan mijn 30e zwangerschapsweek ging alles eigenlijk heel goed, ze lag al wel vanaf 20 weken in stuigligging en dat wisselde met de dag, maar vanaf de 30e week, dus de medische molen in. Naomi zou te klein zijn, dus afspraak na afspraak in het ziekenhuis. Gek werden we er van, maar natuurlijk fijn dat we zo goed in de gaten werden gehouden. Uiteindelijk werd ik met precies 37 weken ingeleid, dat was een grote verrassing die middag. De volgende dag is Naomi geboren en woog ze 2670 gram, prima gewicht voor de 37 weken. Gelukkig was alles goed, maar dat waren toch wel spannende weken waarin ik ook genoot van mijn buik.

  3. Bregje

    Oooh wat heftig joh! Misselijk en overgeven sucks! Gelukkig was de bevalling een stuk makkelijker!
    Ik had geen superzwangerschap, lang misselijk etc.

  4. Charlotte

    Poeh wat een heftige zwangerschap inderdaad. Lijkt me pittig als je nog een kleintje rond hebt lopen! Ik heb gelukkig een hele fijne gehad, dus heb niks te klagen.

  5. Ilse van Kreanimo

    Ja, juij – ziek zijn!
    Ik ook bij alle drie van 5 tot 13 weken elke dag overgeven en misselijk!

    Niet te geloven dat ik dat drie keer heb gewild…

  6. Nathalie

    Lastige zwangerschap zeg!
    Nou… ik doe het niet meer, ben twee keer aan het ‘klungelen’ geweest het is genoeg 😉

  7. Volgmama

    Jammer dat de zwangerschap niet zo fijn was. Wel top dat je haar gelijk op je buik kreeg. Mijn zwangerschappen waren ook ellende.

  8. Simone

    Jeetje wat een pittige ervaring zeg! Dat is geen pretje geweest. Ik kan me voorstellen dat je zwanger zijn dan niet zo leuk vindt.

  9. Alicia

    Klinkt echt als een nare zwangerschap, zeker met de zorg voor een dreumes ernaast! Ik vind mijn tweede zwangerschap ook wel zwaarder dan de eerste, ook al mag ik vergeleken met jouw ervaring niet klagen. Maar heb deze keer al veel eerder last van pijn in mijn lies, bekken en onderrug.. Nu met 34 weken heb ik eigenlijk al een beetje gehad met zwanger zijn 🙂
    Alicia onlangs geplaatst…Pregnancy update: 34 weeks!My Profile

  10. Pingback: Our love story: de sukkel en het supermarktmeisje! – SoMama

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

CommentLuv badge

Meer in Kinderen
Help, onze 3-jarige heeft een hartruis!

Het is alweer even geleden, in september, dat manlief net Jamie naar het consultatiebureau ging. Normaal gesproken is het altijd...

Sluiten