De Ziekte van Graves
PersoonlijkZiekte van Graves

Persoonlijk: Ziekte van Graves – 6 maanden verder…

Het is inmiddels alweer zes maanden geleden dat ik het ziekenhuis uit liep met de diagnose: Ziekte van Graves. En eigenlijk liep ik niets vermoedend het ziekenhuis uit, de internist deed het immers overkomen alsof het een kwestie van ‘een pilletje slikken’ was.  Prima dacht ik nog, ik had in ieder geval een diagnose en er kon iets aan gedaan worden. Het idee dat ik binnen een paar weken weer de oude zou zijn, moest ik al snel laten varen. De ziekte van Graves bleek toch een stuk heftiger dan ik dacht…

Wat is de Ziekte van Graves?

De ziekte van Graves is een schildklieraandoening. Normaal gesproken is je afweersysteem druk bezig om je te beschermen tegen lichaamsvreemde stoffen. Maar wat als je lichaam antistoffen aanmaakt tegen je eigen schildklier? Precies, dan gaat er iets niet helemaal goed. Het gevolg hiervan is een schildklier die denkt weet je wat ik doe? Ik ga wat harder werken want ik moet toch wel genoeg schildklierhormoon produceren. Je krijgt vervolgens te maken met een te snel werkende schildklier (hyperthyreoïdie). Deze te snel werkende schildklier zorgt voor heel veel narigheid.

Hoe ziet het dagelijks leven met de ziekte van Graves eruit?

Je kunt je voorstellen dat een diagnose, het feit dat je echt iets hebt, natuurlijk nooit leuk is. Ik voelde mij steeds beroerder en hoorde nu ook van alle kanten dat ik een stapje terug moest nemen. De medicatie (Strumazol) zorgde daar overigens meteen voor. Of het enkel de medicatie is geweest of het feit dat ik daadwerkelijk rust nam, ik weet het niet, maar ik kreeg het heel zwaar. Het leek wel alsof alle vermoeidheid er nu dubbel en dwars uit kwam, lichamelijk was ik uitgeput. De omschrijving ik voel me een vaatdoek was niet eens van toepassing, want ik kon helemaal niks meer. Op het moment dat een was draaien en ophangen je enige inspanning van de dag is en je vervolgens ook gewoon nergens meer de kracht voor hebt, dan weet je dat er iets niet goed gaat. Het feit dat ik niks kon was niet alleen lichamelijk zwaar, ook geestelijk is dit heel lastig. Amper voor je kinderen kunnen zorgen, het huishouden niet meer kunnen doen, je collega’s laten zitten omdat werken niet meer mogelijk is, het is erger dan super frustrerend. Het resulteerde hier een een break down, op de simpele vraag ‘Hoe gaat het?’ kon ik geen antwoord meer geven zonder te huilen. Al eerder schreef ik het artikel: ‘Wat de Ziekte van Graves met je doet‘, waarin ik toelicht hoe ik met Graves probeerde om te gaan.

6 maanden na de diagnose

De afgelopen maanden zijn zwaar geweest, helemaal als ik er nu op terug kijk. Niet alleen zwaar voor mij, maar ook zwaar voor mijn omgeving en dat is heel lastig. Maar je moet simpelweg doorgaan, natuurlijk omdat we twee jonge kinderen in huis hebben die de aandacht nodig hebben, maar ik moest ook door voor mijzelf. Dit hield in dat ik de rust moest nemen, veel dingen moest laten, maar daarnaast moest ik ook goed ingesteld raken op de medicatie. Om de zoveel tijd bloedprikken om vervolgens de medicatie aan te passen, net zolang totdat je bloedwaarden weer ‘normaal’ zijn. Normaal is dan alsnog een lastig begrip, want hier heb je het over een referentiekader, de één voelt zich goed met de ene waarde en de ander met de andere waarde. Maar na zes maanden kan ik eindelijk van de daken schreeuwen dat mijn waarden weer NORMAAL zijn!! En ik voel mij sinds zo’n drie weken ook weer de oude worden. Het is nu nog steeds een kwestie van tijd, want het instellen is nog niet voorbij, maar dat we de goede kant op gaan is gewoon fantastisch.

Van zo slap als een vaatdoek gaan we inmiddels weer naar vrij normale dagen. De afgelopen weken ben ik zelfs al een aantal keer baantjes wezen trekken in het zwembad. Weinig spannends aan zul je denken, maar voor mij een hele overwinning. Dat ik er nog lang niet ben is duidelijk, maar dat ik weer enigszins normaal kan functioneren is gewoon met één woord te omschrijven: FANTASTISCH! Nu laat ik de slechte dagen gewoon even buiten beschouwing, want helaas die zijn er ook, maar ik wil dit artikel vandaag gewoon even positief eindigen: Fuck you Graves, I will beat you!

— De afbeelding komt van Shutterstock. —

Dit artikel heeft 3 reacties

  1. Charlotte

    Zo fijn dat het weer beter gaat meis!

  2. Nicole

    Het is een lange weg geweest maar ben heel blij voor je dat het weer goed gaat!!! Dikke kus!
    Nicole onlangs geplaatst…Must-read artikelen van andere blogs! #3My Profile

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

CommentLuv badge

Meer in Persoonlijk, Ziekte van Graves
Hier kan ik nou echt van genieten!

Misschien is het heel voor de hand liggend en heel cliché, maar er zijn een aantal dingen waar ik enorm...

Sluiten