Persoonlijk

Wat als je nachtmerrie (bijna) uitkomt…?

Als ik terugdenk aan vroeger dan had ik als kindzijnde genoeg nachtmerries. Een enge film voordat ik naar bed ging en ik dacht meteen dat er monsters overal verscholen zaten! Maar mijn ergste nachtmerrie was die met een heleboel wolven, iedereen die ik lief had werd één voor één opgegeten en daar kwam de wolf aan, ik was zijn laatste slachtoffer….

Tegenwoordig is het wel anders. Ook mijn nachtmerries zijn volwassen geworden ;). En ik kan je vertellen ik heb er genoeg, helemaal sinds ik moeder ben geworden. Want jeetje, wat denk je nu toch snel vaak ‘Wat als…?’. En helaas neem ik deze ‘Wat als…?’ vaak mee naar bed, de meest stomme situaties komen voorbij. Zo ook een tijdje geleden, ik bracht de kinderen weg naar de gastouder, wat inmiddels al enkele jaren gebeurt. Maar dit keer haalde ik de gastouder niet want onderweg hield de auto ermee op midden op een drukke weg, daar stond ik dan met twee kleine kinderen en een auto die het niet meer deed.

Dit soort stomme situaties maken mij soms wel bang, want wat doe ik dan? Dan sta ik daar, auto midden op de weg en twee kleine kinderen. Die auto moet natuurlijk van de weg af en in mijn beleving wil niemand daarmee helpen! De hele rit in de auto naar de gastouder hield mij dit nog bezig, want het zou me maar gebeuren. Blijf ik rustig? Hoe ga ik het oplossen? En vooral niet onbelangrijk wat doen de kinderen? Reageren die op een moeder die even niet weet wat ze moet?

Nou alsof ik er misschien maar niet over had moeten dromen. Afgelopen donderdag was het moment daar. Ik reed van huis weg, dit keer naar oma en ik moest een redelijk drukke weg op (auto’s, bussen, etc.). Ik reed over een drempel en wilde gas bijgeven en daar begon het. De auto begon te ‘stotteren’ en kwam amper nog vooruit. Het eerste wat ik dacht was, nee dit gaat mij niet gebeuren. Ik sta hier straks niet stil op deze doorgaande weg met Jamie en Fenna in de auto. Met wat inspanning kon ik gelukkig een straat inrijden en kreeg ik de auto nog net geparkeerd.

car-breakdown-1444955-1279x852

Ook de kinderen hadden het natuurlijk door. ‘Mama, wat doe je?’ en ‘Mama, waarom doet de auto zo raar?’. Ik moest eerlijk bekennen dat het langs mij heen ging tot de auto geparkeerd stond. Toen heb ik rustig de vragen beantwoord en maar eens mijn man gebeld. Er brandde een lampje, dus ik was in ieder geval niet gek, ik deed ook niks verkeerd het was echt de auto 😉 (op zulke momenten ga ik dan twijfelen of ik niet echt blond en een vrouw ben, hihi.) Uiteindelijk kwam mijn schoonvader ons halen, werd de auto naar de garage gebracht en bleek het een storing in de motor te zijn.

Eind goed al goed zou je dus denken! Ik heb er in ieder geval van geleerd dat ik redelijk rustig blijf, dat de kinderen rustig blijven en dat het prima valt op te lossen. Maar toch blijft het in mijn hoofd spoken en zit ik hier echt niet op te wachten.

Hebben jullie ook wel eens van deze nachtmerries/angsten? Of stel ik mij aan 😉

Dit artikel heeft 3 reacties

  1. Nicole @ Everyday-Life.nl

    He bah dat is schrikken! Inderdaad heel rustig blijven en gelijk knipperlichten aan zodat medeweggebruikers weten dat er wat is!

  2. Saskia

    Het is van mij niet echt een angst. Als ik stil kom te staan op de weg met twee kleine kinderen kan ik mij niet voorstellen dat niemand wil helpen. Ik kan me wel voorstellen dat je even geschrokken bent, goed dat je zo rustig bleef.

  3. Eline

    Je stelt je echt niet aan hoor! Ik ben, sinds ik moeder ben, ook veel ongeruster en sneller angstig. Ook als ik in de auto ben met de kleine ben ik altijd bang dat ik een ongeluk krijg of een andere auto tegen ons aanrijd.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

CommentLuv badge

Meer in Persoonlijk
Loslaten, het is zo moeilijk!

Ik weet nog wel, tijdens mijn eerste zwangerschap zag ik het helemaal zitten! Een kindje in ons leven, we zouden een...

Sluiten