Jamie in het ziekenhuis
Kinderen

Wat je als moeder niet wilt meemaken…

Als moeder zijnde maak je dingen mee die je eigenlijk liever niet mee zou willen maken. Toch hoort het er allemaal bij en om de één of andere reden neem je het allemaal voor lief en doorsta je dit als een bikkel! Tranen of angst slik je weg en je gaat gewoon door. Je moet sterk zijn voor je kinderen. Zo’n moment hadden we met Jamie al vrij snel. Daarbij kan ik natuurlijk meteen terugblikken naar zijn geboorte. Niemand wil natuurlijk dat zijn of haar pasgeboren zoon of dochter meteen wordt weggenomen, hier gebeurde dat helaas wel. Gelukkig maar voor een paar minuten, benieuwd naar mijn bevallingsverhaal: ‘Mijn bevallingsverhaal: schouderdystocie #Jamie’.  Maar goed, daar gaat het hier niet over!

Tijdens ons eerste of tweede gesprek op het consultatiebureau kwamen de balletjes van Jamie ter spraken. Zijn balletjes, juist ja! Er was er eentje niet ingedaald en door de heisa tijdens de bevalling is er toen niet gecontroleerd of het balletje er toen wel zat. Gezien het feit dat dit in de familie zit werden we doorgestuurd naar een uroloog. Daar kregen we te horen dat Jamie hier aan geholpen moest worden wanneer zijn balletje niet zou indalen. We gingen weer naar huis om een twee maanden later nog eens op langs te komen. We hadden het eigenlijk zelf al geconcludeerd, hij zou geopereerd worden. Onder narcose zou dit verholpen worden, volgens de uroloog een eenvoudige ingreep van slechts een half uurtje.

Ik kan jullie vertellen voor mij voelde dit absoluut niet als een ‘eenvoudige ingreep’. Ik ging op dat moment al met een brok in mijn keel naar huis en toen was het nog niet eens zo ver! We hadden direct al de uitleg gehad over de narcose. Het klonk allemaal heel eenvoudig, het voelde alleen totaal anders. Toen de datum van de afspraak naderde vond ik het heel stiekem niet vervelend toen Jamie op de eerst geplande datum ziek bleek te zijn. Maar niet veel later was het dan toch zover. 8 april 2013, Jamie was ruim 8 maanden oud en hij moest onder narcose. Het voelde als een plicht dat ik met hem mee zou gaan, dus zo gezegd zo gedaan.

Jamie was eigenlijk overal heel rustig onder, hij begreep er natuurlijk weinig van. Hij mocht in de ochtend geen voeding, dus dat was nog het lastigst. Maar in het ziekenhuis houden ze daar wel rekening mee, de kleine kinderen worden als eerste ingepland. Het grootste gedeelte bestond uit wachten en nog wat uitleg. Ik hees mij in een prachtig pak om mee te gaan richting de kamer waar Jamie onder narcose gebracht werd. Van binnen was ik bloed nerveus, van buiten was ik Jamie aan het vermaken en gerust aan het stellen. Toen het moment daar was en hij een kapje op kreeg, keek hij mij vreemd aan. Ik vertelde hem dat alles goed was en al vrij snel zakte hij weg. Een naar gezicht en heel eerlijk, ik moest de tranen echt wegslikken. Je baby achterlaten bij vreemden, die ook nog eens iets gaan doen waar je totaal geen invloed op hebt, ik vond het verschrikkelijk! En toen het wachten…

Jamie in het ziekenhuis

Jamie was vrij snel weer vrolijk en het leek hem allemaal weinig te doen 🙂

Nu achteraf denk ik, het is toch allemaal goed gegaan. Waar maak je je druk om? De artsen weten echt wel wat ze doen. En dat is ook echt wel waar, toch wint je gevoel het in dit soort gevallen van je verstand! Maar ik hoop toch ook dat ik een aantal van jullie die dit wellicht ook gaan meemaken gerust kan stellen. Vooral als de kinderen nog heel jong zijn, is het allemaal vreemd en zullen ze het zich waarschijnlijk niet meer herinneren. En wij als ouders zijn sterk dus wij overwinnen dit ook wel, als je kleintje wakker wordt en zich uiteindelijk weer beter voelt en weer naar je glimlacht, dan weet je dat het goed is!

Dit artikel heeft 9 reacties

  1. Jeanine

    Hier is het gelukkig nog nooit voorgekomen. Het lijkt mij ook super moeilijk om je kindje aan anderen over te laten, hoe deskundig ook. Gelukkig is alles goed gekomen.

  2. Channah

    Helaas lag mijn dochter meteen bij de geboorte op de intensive care, en heb ik haar dus al eens uit handen moeten geven. Vre-se-lijk! Ik hoop dat oprecht nooit meer mee te hoeven maken en wens dat ook geen elke andere ouder toe. Mijn ergste nachtmerrie is als er iets met mijn dochter gebeurd, alleen de gedachte doet mij al huiveren!

  3. Vlijtig Liesje

    Ik snap je schrik en zorg helemaal. Maar superfijn dat hij al zo snel weer helemaal vrolijk was en opgeknapt.

  4. Bregje

    Je kindje in het ziekenhuis is de hel…wonderbaarlijk eigenlijk hoe sterk we als mama’s zijn en dan overeind blijven om het voor ons kleintje zo fijn mogelijk te maken. Gelukkig is het met Jamie allemaal goed gekomen. 🙂 x
    Bregje onlangs geplaatst…Breg blogt de week weg #4My Profile

  5. Linda

    Zulke dingen zijn nooit leuk! En hoe je je zelf ook wilt voorbereiden. Je emotie speelt toch zijn moederrol. Hier gelukkig nog niet mee hoeven maken. Bedenk me nu dat ooit zijn amandelen geknipt moeten gaan worden.. hmm schuiven we nog maar lekker vooruit!

  6. Nicole @ Everyday-Life.nl

    Ahh zielig! Lijkt mij ook geen pretje. Na Spencers geboorte is hij gelijk weggehaald bij me en lang ie op de kinderafdeling aan het infuus enzo. Dat was ook geen pretje. Elke keer als er een apparaat begon te piepen op die kinderafdeling raakte ik in paniek en dacht ik dat het Spencer was.

  7. Liess

    Ik heb mijn dochter toen ze een jaar of 2 was op moeten pakken en een sprint naar de douchen moeten maken omdat ze hete koffie over der gezicht heen trok. Dat was, laten we zeggen, erg spannend.

  8. bwkitoupxl

    9ZOGMA mneopfuhlcfn, [url=http://lkbnbvnvizhl.com/]lkbnbvnvizhl[/url], [link=http://sydzuzajpvnv.com/]sydzuzajpvnv[/link], http://imxbxrjgybpa.com/

  9. Pingback: Hoe bereid je een peuter voor op zijn vaccinatie? - SoMama

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

CommentLuv badge

Meer in Kinderen
Ik ben toch zeker Sinterklaas niet!!

Het is natuurlijk pas oktober, maar aangezien de Pieten discussie al in augustus is begonnen denken er volgens mij al...

Sluiten