Woedeaanval
Kinderen

Hoe ga je om met een peuter met een woedeaanval?

Afgelopen zondag brachten we een bezoek aan de dierentuin, een bezoek dat eindigde in één groot drama. In ieder geval in de ogen van Jamie, hij schreeuwde zo ongeveer brand om een knuffel. Een knuffel ja, niet eens zijn eigen knuffel en het stond in eerste instantie niets eens centraal in de discussie die we daar begonnen. Het begon allemaal met de vraag: ‘Jamie, wil je even hier komen?’. Het resulteerde in een woedeaanval…

Wat er gebeurde..

We kwamen uit de speeltuin gelopen en alles was eigenlijk koek en ei. We hadden een heerlijke ochtend door de dierentuin gewandeld, speelden nog even in de speeltuin en hadden afgesproken naar de auto te lopen om naar huis te gaan. Tijdens deze laatste wandeling besloot Jamie de andere kant op te lopen waarom ik hem verzocht naar ons toe te komen. In plaats daarvan rende hij er vandoor, zucht. Ik rende er achteraan en wilde hem hier op aanspreken, hij gooide zich op de grond en werd boos. Ik vroeg aan hem waarom hij niet luisterde. Je raadt het vast al, hij wilde terug naar de speeltuin.

Terug naar de speeltuin was geen optie en dat heb ik hem uitgelegd, we vervolgden onze weg maar liefst drie stappen toen hij weer besloot er vandoor te gaan. We besloten hem op te tillen en mee te nemen en op een rustigere plek toe te spreken. Deze rustige plek was echter naast een souvenirwinkel in de dierentuin. Jamie luisterde niet en had zijn zinnen gezet op een knuffel uit die winkel, welke hij uiteraard niet ging krijgen. Nou toen was de wereld helemaal te klein, schreeuwen, slaan en schoppen. Hij schreeuwde alleen nog maar knuffel, terwijl dat dus eigenlijk in eerste instantie niet eens het probleem was.

Maar wat doe je dan tijdens zo’n woedeaanval?

We hebben Jamie in de auto gezet en laten schreeuwen. Laat je je kind schreeuwen denk je dan wellicht? En ja, dat is precies wat wij deden. Jamie heeft deze woedeaanvallen namelijk wel vaker en er is geen land mee te bezeilen. Hem rustig proberen te krijgen of proberen te troosten, we hebben het allemaal geprobeerd en het werkt niet. We laten hem uitrazen waarna we alsnog met hem het hele voorval bespreken, hier eventueel consequenties aan hangen en we laten hem zijn excuses aanbieden aan de personen die hierbij betrokken waren.

Wij zijn ons ervan bewust dat hij aan het experimenteren is, ik bedoel we zijn allemaal kind geweest en weten net zo goed dat het niet altijd leuk is om ‘nee’ te horen. Jamie mag daarom altijd vertellen waarom hij iets doet of iets wil, maar uiteindelijk heeft hij te luisteren naar wat wij zeggen. Dit gaat dus helaas wel gepaard met woedeaanvallen, maar wellicht is het heel herkenbaar?

Hebben jullie kinderen  wel eens last van een woedeaanval? En hoe ga je daar mee om?

Dit artikel heeft 10 reacties

  1. Charlotte

    Dat lijkt me zo lastig! Aukje heeft gelukkig nog nooit echt een woede aanval gehad. Weleens dat ze zichzelf op de grond liet vallen en alles weigerde, maar daar bleef het dan bij en het wad zo over. Hopelijk blijft het hierbij… 😉

  2. Nicole

    Oh ja ik herken het wel. Gelukkig is een echte woede aanval buitenshuis nog niet gebeurd maar thuis wel. Thuis moet ze dan even op een stoel zitten totdat ze weer rustig is. Daarna bespreken we het ook.

  3. Ilse van Kreanimo

    Van de drie hier in huis is er eentje die ze regelmatig heeft.
    Als baby was het minst tevreden van de drie.
    Als peuter soms echt een hel – wel alleen thuis-
    Ze kon zich brullend op de grond smijten en soms met haar hoofd ergens tegen bonken gewoon omdat ik zei: “Neen, dat mag niet!”
    Ik herken het ‘laten schreeuwen’ zeker wel.
    Als ze nu (als kleuter van bijna vier) een aanval krijgt sluit ik haar op haar kamer op. Dat klinkt misschien hard, maar op dat moment is dat het veiligste.
    Ze kan dan namelijk schoppen en ongecontroleerde bewegingen doen (ze zou bijvoorbeeld van de trap kunnen donderen zoals ze dan doet of zich stoten ergens aan). Ze moet dan rustig worden. Lief doen, knuffelen, boos doen, schreeuwen (ja, ook dat is wel voorgekomen! 🙁 ) het helpt allemaal niet. Je kan met haar op dat moment NIET redeneren!
    Dus gaat ze op haar kamer en de deur op slot…. Meestal na een kwartier is het rustig en dan ga ik terug naar boven. Ze is dan kalm en dan kan je wel ‘praten’ op niveau van een kleuter.
    Ze heeft gewoon een super sterk karakter en neemt niet zomaar ‘nee aan.
    Maar sommige dingen kunnen gewoon niet dat moet ze leren.
    De aanvallen zijn wel minder dan ‘vroeger’ (haha, kan je dat al vroeger noemen?) omdat ze weet dat neen, bij mama ook echt neen is en ze het toch niet gaat halen. Ik wil best een compromis sluiten als dat mogelijk is, maar soms is neen gewoon neen!
    In de kleuterklas klapt ze dicht (totaal tegenovergestelde reactie dus). Ze zegt of doet dan niets buiten stilzitten en boos kijken, maar stiekem ben ik wel blij dat ze juist dat doet en niet begint met haar schreeuwende colère van thuis!

  4. demallemolenmoeder

    Lijkt mij zó lastig. Julia is nog jong dus ik denk dat het vast en zeker nog wel eens zal voorkomen. Wel kan ze thuis soms alles weigeren en kan dan zelfs op de grond gaan liggen. Gelukkig blijft het daarbij en is ze daarna weer haar blije ik.
    demallemolenmoeder onlangs geplaatst…Van 1983 tot en met 2016My Profile

  5. Nicole

    Spencer heeft ook woedeaanvallen. Maar die is nog te klein om een gesprek mee te voeren. Meestal laat ik hem dus maar gewoon gaan. Ik probeer het te negeren.

  6. Vlijtig Liesje

    Negeren probeerde ik altijd als eerste, en als dat niet werkte gaf ik duidelijk een grens aan.

  7. Merel

    Ja herken het helemaal.
    Laten uitrazen is het beste geloof ik idd, of afleiding bieden (in het beginstadium) en laten weten dat je ze begrijpt.
    Vind het soms wel lastig mijn eigen zelfbeheersing te bewaren (temperament zal ergens vandaan komen haha), maar bij ieder kind word ik daar beter in. Zo leer ik er O ook nog van…
    Merel onlangs geplaatst…Lego: tijdloos speelplezier, ook voor dertigplussersMy Profile

  8. fabiangijze

    Weet het nog al te goed. Ik had altijd woeden aanvallen vroeger, maar dat kwam dan ook vooral door de situatie. Mij moest je ook altijd laten uit razen. Anders werd het alleen maar erger. Daarna wist ik al snel dat ik fout zat en bood ik altijd mijn excuses aan. Wat jullie doen is zo te lezen voor hem en voor jullie de beste optie. Dat bleek vaak genoeg ook bij mij

  9. Pingback: Dat overkomt ons echt niet! Nou lieve ouders, dus wel! - SoMama

  10. Pingback: 20x waarom moeders de beste zijn! - SoMama

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

CommentLuv badge

Meer in Kinderen
Zou onze dochter een echt ‘meisjemeisje’ worden?

Als je nagaat dat mijn bijnaam een tijdje bouwvakker is geweest (naast het welbekende trut), dan zul je wellicht begrijpen...

Sluiten